Big Walk Liczba graczy: 2, 3 lub 4+ zmienia sam świat

Big Walk obsługuje od dwóch do dwunastu graczy i nie ma trybu jednoosobowego — odpowiedź House House na to pytanie brzmi „Nie, niestety”. Mniej znany jest fakt, że liczba graczy to nie tylko rozmiar lobby. Gdy host rozpoczyna sesję, wybiera między wersją świata dla 2, 3 lub 4+ graczy, a — według słów studia — „niektóre rzeczy w świecie zmieniają się, aby dostosować się do każdej z tych opcji”.

To czyni z tego jedyną decyzję konfiguracyjną, której konsekwencji nie widać przed jej podjęciem, i której nie można zmienić w trakcie sesji.

1. 1
2. 2
3. 3
4. 4
5. 5
6. 6
7. 7
8. 8
9. 9
10. 10
11. 11
12. 12

FILLED = A FOUR-PLAYER SESSION · RED = HOST, HOLDS THE ONLY SAVE

Trzy opcje to 2, 3 i 4+. Pierwsze dwie są dokładne; trzecia obejmuje wszystko od czterech graczy aż do maksymalnej dwunastki.

House House nie publikują, co się między nimi zmienia, więc ta strona nie będzie wymyślać listy. Potwierdzone jest to, że świat się adaptuje, co oznacza, że zagadka zaprojektowana tak, aby wymagała trzech par rąk, nie może pozostać niezmieniona w świecie dla dwóch graczy.

Ważne jest ich ujęcie: traktuj to ustawienie jako minimalną liczbę graczy, którzy będą uczestniczyć, a nie maksymalną. Opisuje ono grupę, która będzie obecna przez cały czas, a nie liczbę osób posiadających grę.

House House mówią, że nie ma idealnej liczby i że nie budowali gry z myślą o konkretnej liczbie. Ich własna charakterystyka zakresu:

• Mniej graczy — „bardziej skupione doświadczenie co-op.”
• Bliżej 12 — „bardziej zabawny, chaotyczny bałagan.”

Obie są zamierzone, a ich oficjalne stanowisko brzmi: „będzie dobrze, niezależnie od tego, z iloma osobami grasz”.

W praktyce wybór to kwestia logistyczna, a nie gustu. Grupa dwunastoosobowa potrzebuje dwunastu osób online w tym samym czasie, wielokrotnie, z jedną konkretną osobą (host) obecną na każdej sesji. Grupa trzyosobowa potrzebuje trzech. Wskaźniki odblokowań Steam sugerują, co faktycznie się dzieje: 81,5% graczy przekracza most zwodzony, 34,9% dociera do mapy, a 8,2% jedzie wyciągiem krzesełkowym.

Cztery rzeczy są nieustannie wyszukiwane, a żadna z nich nie istnieje:

Tryb jednoosobowy. Potwierdzone, że nie istnieje. Możesz technicznie rozpocząć sesję sam i trochę się przejść, ale według House House „daleko nie zajdziesz” — wszystko w grze jest zaprojektowane pod kooperację.

Matchmaking. Również potwierdzone, że nie istnieje, i to celowo. Ich uzasadnienie: Big Walk to długoterminowa gra, w którą gra się z tą samą grupą przez wiele sesji, więc łączenie nieznajomych „nie ma sensu”. Zamierzona ścieżka to organizowanie się ze znajomymi.

Podzielony ekran i co-op na kanapie. Nie są wspierane. Każdy potrzebuje własnego ekranu i własnej kopii gry. House House dodatkowo odradza granie w tym samym fizycznym pomieszczeniu, ponieważ słyszelibyście się nawzajem poza systemem głosowym w grze.

Zastępowanie w trakcie. Bez matchmakingu brakującego przyjaciela nie można zastąpić nieznajomym. Grupa, z którą zaczynasz, to grupa, z którą kończysz.

Z powyższych zasad wynikają dwie rzeczy.

Jeśli brakuje host, nikt nie gra — zapis znajduje się na jego maszynie i nie ma sposobu, aby kontynuować bez niego. To najsilniejszy argument za wyborem host pod kątem dostępności, a nie sprzętu.

Jeśli brakuje kogoś innego, sesja może się odbyć, ale wybrałeś rozmiar świata, zakładając, że ta osoba będzie obecna. To dokładnie ten przypadek, dla którego rada House House „minimum, nie maksimum” została napisana: jeśli wiesz z góry, że dwóch z twoich pięciu graczy jest zawodnych, zacznij świat dla 3 graczy zamiast 4+.

House House opisują dwa końce zakresu własnymi słowami, a ten opis jest bardziej użyteczny niż jakakolwiek rekomendacja.

Dwóch graczy to „bardziej skupione doświadczenie co-op.” Wszystko, co się dzieje, dzieje się między tobą a jedną drugą osobą; gdy się rozdzielicie, świat jest pusty; gdy coś rozwiążecie, zrobiliście to oboje. Świat dla 2 graczy to odrębna wersja świata, a nie ta sama zawartość z mniejszą liczbą osób.

Blisko dwunastu to, w ich sformułowaniu, „kompletny bałagan” — i mają na myśli to jako rekomendację. Dwanaście osób w systemie głosu kontekstowego rozproszonych po buszu powoduje nakładające się rozmowy, gubienie się ludzi i mnóstwo krzyków do krótkofalówek.

Trzech i czterech-plus plasują się pomiędzy. Zauważ, że 4+ to jedno ustawienie obejmujące wszystko od czterech do dwunastu, więc grupa pięcioosobowa i jedenastoosobowa grają w tę samą wersję świata.

Praktycznym ograniczeniem nie jest przyjemność, ale frekwencja. Big Walk wymaga tych samych osób wielokrotnie, a także jednej konkretnej osoby — host — za każdym razem.

Grupa czteroosobowa potrzebuje, aby cztery kalendarze się zgadzały, wielokrotnie, z jednym obowiązkowym. Grupa dwunastoosobowa potrzebuje dwunastu. Ponieważ wersja świata jest blokowana na starcie sesji, a ustawienie oznacza minimum osób obecnych przez cały czas, duża grupa, która regularnie gra z połową członków, gra w złym świecie.

Wskaźniki odblokowań pokazują, jak to wygląda w skali: 81,5% przekracza most zwodzony, 34,9% dociera do mapy, 8,2% dociera do wyciągu krzesełkowego. Jeśli chcesz ukończyć grę, mniejsza, niezawodna grupa jest lepsza niż większa, zawodna — a House House wyraźnie mówią, że gra jest dobra przy każdej liczbie, więc nic nie tracisz, wybierając trzy zamiast ośmiu.